Een rijk leven na kanker.
Kun je eigenlijk het gevoel hebben dat je groeit, terwijl het aan de oppervlakte lijkt alsof alles vooral ‘minder’ wordt?
Sinds ik behandelingen heb ondergaan voor kanker is dit iets waar ik heel geinteresseerd en soms verwondert naar kijk. Ik heb sinds deze ziekte minder energie, ik kan minder werken, ik ben noodgedwongen veel meer thuis. Ik heb een lichaam waar bijwerkingen steeds opnieuw oppoppen. Dat zijn gegevens waar ik het mee moet doen.
En toch, daaronder voelt het alsof er iets groeit, iets beweegt. Iets wat fijn is. Wat kan verschijnen juist omdat ik in deze fase van mijn leven zit. Overgave en pure vreugde. Levenslust die niet gekoppeld is aan mijn omstandigheden. Levenslust gewoon omdat ik voel dat ik leef. NU. NU. en NU.
Dat is wat leven na kanker me leert. Niet “Klaar. Terug naar hoe het was en door!” Wel: “Zachtheid. Voelen. Nu. Aanwezig zijn zonder te willen fixen.”
De oude Arletta is natuurlijk niet verdwenen. Die spoort me steeds aan. “Hup, gewoon even doorzetten. Je kunt het best”. En soms moet ik dan eerst weer uitgeput op de bank liggen voor ik de energie van ‘gewoon maar zijn in het moment’ kan pakken. Toch gebeurt het steeds vaker dat ik de dag al ontspannen en vreugdevol begin zonder op de trein van actie te springen. Zo wordt het toch nog een mooie reis, levend vanuit het hart.
